Wyrosło prosto.

Chwila trzeźwości umysłu, czyli to, czego mi najbardziej brakowało. Wydawać by się mogło, że trwać będzie to już zawsze, ale znam siebie. A może jednak chodzi tu o niewiedzę. To chyba ten deszcz, który wraz z upragnionym chłodem, wniósł coś więcej.
Mimo wszystko, najważniejsze to jest mieć przy sobie tą garstkę ludzi, ale taką śniegową garstkę. Przecież trudno jest ogarnąć tłumy, ale wbrew pozorom, to właśnie te małe cząstki potrafią zdziałać więcej. Więcej mieć pod kontrolą. Ludzi, emocji, wspomnień, planów.

Śpiewaj mi jeszcze.