A robić... To nie ma komu.

Otóż... Dostałam tę pracę. Wiecie... A nie, nie pisałam o tym. Dowożę pizze Wam do domów. Wczoraj miałam okazję przekonać się jak to jest naprawdę. Powiem, że atmosfera w pracy jest świetna. Polubiłam tych ludzi. Aczkolwiek jeśli spytacie mnie o kolejne dobre aspekty powiem Wam, że już się skończyły. Właśnie od godziny 12 czekam na telefon, czy ktoś nie nabrał czasem ochoty na pizze. Otóż... Jest godzina 17 i takiej osoby nie ma. Nie, nie płacą mi za czekanie. Do tego miałam dziś robotę w postaci dokończenia dredów Mikołajowi. A ze było ich trochę, wstałam wcześnie rano, spieszyłam się i nici z tego. Pęcherze są, zadrapania - norma. W sumie na tych dredach lepiej wyjdę niż na pizzy.
Dotarło do mnie, że moja nagła pobudka o 5-ej nad ranem i myśl, że taka praca się opłaca jest słuszna. A powiedziałam Wam, że paliwo muszę kupować z wypłaty? Ba dum tsss. Diabeł tkwi w szczegółach.
Tak więc po dwóch dniach pracy (o ile dziś raczą zadzwonić) skłonna jestem powiedzieć im "żegnam, nie będę Waszym osłem". Nie mam doświadczenia w pracy, ale głupia nie jestem.
A może jestem. Ale to pod zupełnie innym względem.

- Masz coś brudnego na szyi.
- To tatuaż.
- No przecież wiem.


"Nasze ramiona polne ślimaki
Pławią się w stawie przytulania
Nasze dłonie niedzielne chojraki
Dojrzewają w centrum dotykania
Nasze usta z tortu tortury
Wiśnieją ranem od zacałowania
Niewyraźne oczu trójkąty
Donkiszocieją od niezamykania
Czy jeszcze dalej wyliczać mam?"